چند تصویر روزمره

یک

رو به صندلی.  خیره به مونیتور کامپیوتر. زخمی شده‌ای از بس نشسته‌ای! کمی تغییر موضع می‌دهی که خون به همه جا برسد! چشم‌ها فعلا یاری می کنند و چند سال بعد معلوم می شود این همه خیره شدن به مونیتور چه پدری از آنها در آورده. فعلا که اجالتاً به آسمان که نگاه می‌کنی یک مگس مزاحم می ‌بینی و وقتی می‌خواهی بگیریش دوستانت می‌گویند که مگسی در کار نیست رفیق! خیالاتی شدی!

دو

وقتی پایه‌ای برای کافی شاپ رفتن نداری و شاید هم پایی، بهتر است خودت بارتندر خودت بشوی و قدری از این پودر قهوه ای با آب واتا بریزی توی دستگاه و بعد با یک عدد شکلات کیندر بروی بالا. کمی کرم هم قاطی کن که زیادی تلخ نباشد. کنت سیلور بد نیست. از وقتی آلترا لایت تقلبی شد و قیمت خون پدر صاب بچه را به خود گرفت کنت سیلور جواب می‌دهد . هم می‌توانی خودت را گول بزنی که قطران و نیکوتینش کمتر از اکثر سیگارهای توی بازار است و هم کلا سیگار ذائقه خراب کنی نیست. عق زدن صبحگاهی و تشکیلاتش را ندارد لااقل!

سه

برای غذا باید باز هم از منوی چند تا آگهی آشپزخانه غذا انتخاب کنی. از کباب خوردن بیزار شده‌ای. بهتر است بروی سراغ لیست چلو‌خورشت‌ها . گاهی هم باقالی‌پلو با گوشت بد نیست البته اگر بوی ماتحت گوساله ندهد که معمولا می‌دهد. رازش در چیست نمی‌دانی. نوشابه هم فقط کوک زیرو . فعلا که توی بورس است و بی خیال گاز دی اکسید کربنش که می‌گویند پوکی استخوان می‌دهد. به جایش هفته ای سه چهار بار شیر روزانه می زنی که استخوانت پوک نشود!

چهار

گیتار را بر می‌داری. هیچ حسی برای زدن نداری. سیم‌ها را ول کنی به امان خدا هرکدام نیم پرده از هر جهتی که دوست داشته باشند تغییر فاز می‌دهند. حتی حوصله کوک کردن هم نداری. نگاه می‌کنی به کیبورد( ارگ) زبان‌بسته که دو سال است حالش را نداشته‌ای آداپتور برایش بخری و همان جور بی‌صدا افتاده و لام تا کام حرف نمی‌زند. خیلی وقت است که آهنگ تازه‌ای نساخته‌ای و با خودت که فکر می‌کنی می‌گویی مگر آن قبلی‌ها به چه دردی خوردند که این یکی بخورد. گیتار را سرجایش می‌گذاری. جا که ندارد. تکیه می دهی به دیوار. بچه که توی خانه نداری ولی اگر افتاد هم افتاد. چند تا جای ضربه دیگر هم روش.

پنج

باید برای فلان مجله مطلبی بنویسی. باید برای فلان جا طرح و فیلمنامه بنویسی. پولش بعدا واریز می‌شود!!! باید دو تا سایتت را به روز کنی. باید برای روزنامه پیام تسلیتی بفرستی.

شش

چند روز است از خانه بیرون نرفته‌ای. غروب شده. بهتر است آماده شوی. ریشت را بتراشی. یادت بیفتد که باز هم یادت رفته افترشیو بخری، پس با ادکلن سر و تهش را هم بیاوری. موهای بدقلقت را ژل بزنی. ژل بد مصب هم تمام شده. همان ته‌مانده اش را آب می‌کشی می‌مالی روی سرت. بدعادت شده‌ای و جز لندر ژلی را قابل نمی‌دانی. یک نفر عکس‌های زمان جوادی‌ات را نشانت بدهد کمی حالت جا می‌آید. ناراحت نشو. ادامه بده .مسواک را در شش جهت بزن. یک ساعت دنبال جورابت بگرد و هی غر بزن و به جد و آباد خودت فحش بده. موبایلت هم که شارژ ندارد. مهم نیست ، نیازی به آن نخواهی داشت. معمولا کسی به تو زنگ نمی‌زند. اگر کسی هم زنگ بزند شمار‌ه‌اش می‌افتد و بعدا تماس می‌گیری. موبایلت را به شارژ می زنی. ساعتت را به دستت می‌کنی. خداییش حتی یکبار هم نشده برای فهمیدن زمان به آن نگاه کرده باشی. کادوی تولد است و دوست داری که در دستت باشد. رینگت که مثل همیشه سرجایش است. سیگار و کبریت یادت نرود. بعدا اگر وقت کردی به بچه‌ها بگو چرا کبریت آری و فندک نه! وای نه! قبل از بیرون رفتن آخرین دستشویی ات را برو. محض احتیاط. قرار است بروی چایی بخوری و تو هم که حساس و کلیه‌ات سنگ ساز!

هفت

با بچه‌ها در کافه صحرایی نشسته‌ای و چایی می‌خوری. گیر می‌دهند به زمین و زمان و مدرک دکترای شادروان حاج علی و بیگ بنگ و بیگلی بیگلی و لایه ازون و سوراخ دیوار و با تمام وجود می‌خندند. تو هم باید بخندی که مبادا متهم به بدخلقی و بدعنقی شوی. سعی می‌کنی به نوبه خودت حرف های خوشمزه بزنی. رفقا با هم بلوتوث رد و بدل می‌کنند. با خودت فکر می‌کنی که مگر هنوز هم این کارها رواج دارد؟ چایی پشت چایی و … حالا وقت سگ کشی است. بر پدر پدرسگ این مثانه لعنت!